Er Was Eens…

Tags

foto, lang geleden

Heel lang geleden…

De Vlag van de Oudstrijders van Oost Vlaanderen.

Tags

bloemenkorf, geschenk, Inhuldiging, Vlag, Vlag van de Oudstrijders van Oostvlaanderen

Midden de jaren zestig werd aan Mevrouw Cyriel De Dier gevraagd of ze het meterschap voor de vlag van de Oudstrijders van Oost Vlaanderen wou aanvaarden.  Mareineke, zoals ze in de familie genoemd werd, gaf grif toe. Hierbij een foto van de plechtigheid.

 

Later op die dag mocht ze als dank een niet zo kleine korf met bloemen ontvangen en het is aan Burgemeester De Dier te zien dat hij fier was op zijn echtgenote.

Leuke Vonst in Oud Fotoalbum

Tags

Oude fortoalbum, oude fotos, schooluitstap, Stijn Streuvels

We hebben veel fotoalbums, waaronder  zeer oude.  Stilaan beginnen de bladeren  los te komen en de fotos willen niet meer plakken.  Veel van deze fotos zijn kris  kras door elkaar geplakt.  Er zijn geen aantekeningen,  waarvan geen tijd te bepalen is…ik kan alleen maar gissen.

Als ik een bepaalde foto zoek waarvan ik mij alle details kan herinneren maar hem nergens kan terugvinden weet ik dat ik voor een paar uurtjes zoet ben, ofwel is het de laatste, ofwel vind ik hem die dag helemaal niet en zal hij wel ergens opduiken als hij er zin in heeft.  Hoog tijd dat we de albums opgeven, alle fotos scannen en op disks zetten.

Stijn Streuvels

Hier nu een bladzijde uit een van deze albums die ik wel de moeite waard vind om op mijn blog te plaatsen. Hij moet van in de late jaren dertig zijn, genomen toen de meisjes De Dier een schooluitstap maakten om Stijn Streuvels te bezoeken…

Detail

©jacquelinehr

Van de Markt tot aan de tweede Brug

Tags

aardbeving, dahlias, fietsen, Gemeenteschool, kantfabriek witgekalkt, kleine huisje, maaldferij, postkantoor, Tweede Brug

De zon stond hoog in het straatje van aan de markt tot aan de tweede brug.  Ik zat op de trap aan de voordeur  naar de beweging te kijken. Haast ongemerkt begon de blauw arduinen opstap onder mij te schudden,  mijn lichaam daverde zachtjes mee.  Het was of alles in het straatje zweefde.  Het irreëele gevoel verdween al even bruusk  als het begonnen was.   Mijn mond smaakte naar bloed en mijn tong ontdekte een gat waar voordien een voortand had gestaan.  Vlug spuwde ik het stukje glazuur in mijn hand en liep naar binnen om het aan mijn overgrootmoeder te tonen. Er was een aardbeving geweest en ik was  mijn eerste melktand kwijt.

Mijn overgrootmoeder was naar dit kleine huisje verhuist toen ze weduwe geworden was. In de witgekalkte gevel bevond zich een enkel raam en een voordeur met een portaal.  Binnen een woonkamer-keuken, een slaapkamertje dat twee trappen hoger lag, achteraan een kleine koer met een nieuwe witte wc en een kleine tuin met enkele struiken dahlias  was al wat ze nog nodig had.

Het straatje hoewel kort en smal gonsde van drukte. De naaste gebuur van mijn overgrootmoeder  was de post. Aan de overkant was de kantfabriek van Molinet. Het lawaai van de over en weer slaande getouwen en rammelende spoelen, vulde het straatje. Rammm, rammm, rammm… Daarnaast was een kafeetje. Twee trappen naar beneden. Ik heb er maar een keer kunnen binnen kijken. Moeder Tinne waakte erover dat ik de kans niet kreeg, want daar zaten de ’zatterikken’

Verder naar de brug was de maalderij van Dolf. De molen werd gedreven door het water van een beek die achter de huizen en naast de Skramoeilljecash naar de Dender liep. De lucht werd wazig van meelstof als er gemalen werd en een dof geronk van de molenstenen trachtte het slaan van de getouwen in de kantfabriek te overstemmen.  Nog verder aan de overkant in de pas gebouwde Gemeenteschool aan de Kaai was het dat ik in het kleuterklasje van Madame De Paepe terecht kwam.

Aan het postkantoor was het op sommige dagen een drukke bedoening, fietsen werden tegen de gevel gezet de ene over de andere tot ze op straat stonden. Er werd ook aan de overkant aan de zijpoort van het kantfabriek geparkeerd. Daar was veel meer plaats maar als het ook daar overvol was negeerden sommige mensen  het sein : ‘Verboden fietsen voor het raam te zetten’  dat overgrootmoeder goeed zichtbaar voor haar venster gezet had en deponeerden hun fiets tegen de gevel, waardoor ze de witte kalk van de muur schuurden en de daaronder liggende rode  baksteen blootlegde.  Een doorn in het oog van mijn overgrootmoeder.

Op een keer kon ze het niet meer aanzien, vloog naar buiten, pakte een voor een de voor haar venster gestalde fietsen vast en zwierde ze met een brede zwaai naar het midden van de straat.   Maar voor een kennis stond haar deur open, die mochten hun fietsen in haar woonplaats stallen.

Op een dag moest mijn papa die electrieker was, een werk uitvoeren in het schooltje. Hij had zijn fiets onbewaakt buiten laten staan en de fiets werd gestolen.  Hij kocht een nieuwe fiets en terwijl hij nog steeds in het schooltje aan het werken was, liet hij de fiets aan de poort van de maalderij staan, denkend dat het daar veiliger was. Toen hij een kwartier later terugkwam was zijn splinternieuwe fiets ook gestolen. Het zag er in die ‘goede oude tijd’ niet veel beter uit dan nu.

Zwemmen in Okegem.

Tags

1948, de brug, de Dender, Okegem, zwemmen

In 1948 kon in de Dender nog gezwommen worden…Hier in Okegem aan de brug.

 

Commesseir van Ninof.

Tags

champetter, commesseir, commissaris, Ninof, Ninofs, oude fotos, politieagent

Op zoek naar meer oude fotos en de geschiedenis erachter, vond ik helemaal onderaan in een blikken doos, in plastiek verpakt, zeer oude fotos waarover ik een klein beetje uitleg kan geven.

Hypoliet Roelandt was een van de broers van mijn grootmoeder Maria Roelandt, de moeder van mijn mama en was dus mijn grootnonkel.

In 1898 trouwde Hypoliet met Jeanette.  Hij werd ‘stads-champetter’ en de jonggehuwden gingen voor afzienbare tijd in een gebouw achterin het stadhuis van Ninove wonen waar nonkel Hypoliet, behalve zijn ronde als politieagent en het onderhoud van het stadhuis ook op een eventuele dronken gevangene-van- één nacht moest passen. 

Later , toen hij tot commissaris gepromoveerd werd,  ging het echtpaar in een huis op het Statieplein wonen, juist aan het begin van de Astridlaan. Ze kregen twee zonen, Maurice en Albert Roelandt.   Jeanette raakte bekend als een goede ‘kokkés’, een beroep dat nu ‘traiteur’of ‘chef’ genoemd wordt, ze werd voor diners en feesten gevraagd bij de gegoede burgerij van Ninove en omstreken.      Ze bleef haar stiel uitvoeren tot in de jaren zestig, lang nadat haar echtegenoot al gestorven en zij diep in de tachtig was.  Teintje Jeanette was een kleine fikse oude vrouw, die hoewel slecht op haar gang, me af en toe een bezoek op de Oudstrijdersplaats kwam brengen.  Ik zie haar nog voor mij, totaal in het zwart, zoals het weduwen uit die tijd betaamde.  Hoe ze hevig waggelend door de plaats naar de wieg van onze jongstgeborene ging en ondertussen met schorre stem niet ophield van tateren.  Maurice trouwde met Julienne De Prijck, een nicht van mama langs haar vaders kant en ging naar Brussel wonen.  Albert bleef thuis bij moeder waar hij zich installeerde als gareel en zadelmaker.  Zijn machines stonden in de eetplaats, het hele huis rook naar leder. Albert was en stond bekend als een hevige dronkaard en niemand van de familie wou iets met hem te maken hebben.

Een foto van mijn grootmoeder en haar vier broers, bij de trouw van mijn ouders in het begin de jaren  dertig.

Van links naar rechts (?), Hypoliet, Maria, (?), Emiel. Sorry ik kan mij de andere namen niet herinneren en twijfel erg of iemand me er nog kan aan helpen..spijtig.

©jacquelinehdd

Herinnering aan Yvoir.

Tags

bedden, Matras, monsieur, paardenhaar, Yvoir

In het eerste jaar van de oorlog,  nadat hij uit de kolonne krijgsgevangenen ontvlucht was,  ging papa in de Walen werken.  Hij bleef soms veertien dagen van huis weg en op zeker weekend in de late zomer gingen mama en ik hem bezoeken.  Hij had logies gevonden bij een familie van twee ongetrouwde bejaarde zusters en een broer.

Het was een oud huis met een grote voortuin.  Toen we er aankwamen stonden de twee jonge juffrouwen ons aan de deur al op te wachten.  Beiden droegen een enkellang zwart kleed met wit kraagje en hadden een witte schort omgebonden.  Het vaal grijze haar was strak naar achteren getrokken en laag in de hals in een knoet vastgespelt.  We werden  met open armen ontvangen.  Letterlijk open armen.  Ik had zo al een hekel aan de drie kussen ter begroeting, en trachtte daar altijd aan te ontsnappen,  maar hier was geen ontkomen aan.  Elk van de zusters sloot mij in de armen, drukte me hard tegen hun omvangrijke boezem, vooraleer me drie klinkende smakken op de wang te drukken.  De niet zo schaarse haren op hun bovenlip,  prikten zo hard  in mijn huid dat ik er koude rillingen van kreeg. Hun broer met een volle grijze baard hield het bij een stevige handdruk… gelukkig…

“ Bonjour mademoiselle,  bonjour monsieur”  papa hield eraan dat ik hen in het frans aansprak,  waarop zij met handgeklap en verukte gilletjes hun goedkeuring demonstreerden.

Na de ontvangst gingen we wandelen langs de Maas en toen we later terugkeerden werden we uitgenodigd om aan de lange tafel te gaan zitten waar we samen met onze gastvrouwen van een heerlijk avondmaal konden genieten.

Op onze slaapkamer stonden twee bedden.  De matrassen waren dik opgetast, maar in tegenstelling tot mijn eigen met pluimen opgevulde matras thuis, was deze opgevuld met paardenhaar waarvan de stekels door het tijk zodanig prikten dat ik terug uit het bed wipte en mijn ouders meer dan overredingskracht nodig hadden om er me terug in te krijgen.   Er was geen plekje stekelvrij zodat ik de hele nacht bijna niet kon slapen.

Wat een opluchting dat ik maar een nacht in dat bed hoefde te slapen.  De volgende dag spoorden mama en ik terug naar huis.   Papa was enkele weken later voorgoed terug in Ninove waar hij bij de stadsdiensten aangenomen werd als electrieker.

©jacqueline

Schoolreisjes van voor de Oorlog.

Tags

1934, 1939, kleding, Marche les Dames, schoolreis

Hoe men toen gekleed ging om op schoolreis te gaan. Volgens de insriptie achteraan werd de foto in Marche les Dames genomen op 2 Juni 1934.

 Onderstaande foto werd zes jaar later genomen in 1939,  te tekst spreekt voor zichzelf.

©jacquelinehdd

Nog meer Fotos van de Prinsen.

Tags

Eekloo, Klooster, Kostschool, nonnen

Hier is een tweede aflevering met fotos van het Prinselijk Bezoek.  Ze waren achteraan geplakt in een van de albums waar ik nog geen aandacht aan gegeven had, denkend dat ze van een andere tijd waren.  Ik vind het de moeite waard om ze te tonen, het zijn originele fotos die ook gebruikt werden in een serie van afbeeldingen over de Koninklijke Familie die in de chocoladerepen verpakt werden.

PRINSELIJK BEZOEK

Tags

prins Boudewijn, Prinsen, prinses Josefine Charlotte

Deze fotos zijn voor de oorlog genomen tijdens een bezoek van prinses Josefine Charlotte en prins Boudewijn in Eekloo aan de kostschool waar mijn schoonzusters  intern waren.

De school heet College van Onze Lieve Vrouw ten Doorn. Wikipedia geeft een interessant overzicht van de geschiedenis van de school.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Onze-Lieve-Vrouw_ten_Doorn_(school)